دین شناسی

آثار وبرکات معرفت (33) گریه واشک
نویسنده : سیدمحسن فروغی - ساعت ۱۱:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۱٢/٢٦
 
 
 
 

                             بسم الله الرحمن الرحیم    

   

    فرق بین گریه از خوف خداوند عزّوجلّ و بر مصائب اهل بیت معصومین « علیهم‏ السلام »با گریه براى مشکلات وگرفتاریها:

 

    همانگونه که درباره محبّت؛ بین محبت معنوى ومادى فرقهائى وجود دارد که به بعضى‏از آنهااشاره شد،هم چنین بین گریه ‏براى امور دنیوى ومادى با گریه براى امور اخروى ومعنوى وبه بیانى دیگر،گریه مؤمن با گریه غیر مؤمن فرقهائى دارد که به چند نمونه از آن اشاره مى‏شود:

 

    (الف): کسانى که ایمانشان ضعیف است وتقوا ندارند ،در مقابل مشکلات وگرفتاریهاعاجزند وامیدى ندارندوصابر نیستند جزع وفزع وبى تابى مى‏کنند ،امّا مؤمنین هیچ گاه براى امور دنیوى گریه نمى‏کنند زیرا در مقام تسلیم ورضا مى‏باشند وراضى به آنچه که پیش آید، هستند ودر مقابل مشکلات صبر مى‏کنند.

 

    (ب) :کسانى که فقط به دنیا فکر مى‏کنند وغافل از امر آخرت ودین هستند اگر مشکلى نداشته باشند اصلاً گریه نمى‏کنند بخلاف مؤمنین چون معتقدبه قیامت هستند از خوف عذاب الهى گریانند.

 

     گریه بر هر درد بى درمان دواست   چشم گریان چشمه فیض خداست 

 

    گریه براى مصائب اهل بیت( علیهم ‏السلام )از شعائردین است .

 

    فرق مابین گریه از خوف مقام خداوند متعال وقبر وقیامت وگریه براى مصائب اهل بیت ( علیهم ‏السلام ) خاصّه حضرت سیدالشهداء( علیه ‏السلام )به این است که: افضلیت ولطف گریه از خوف خدا وقیامت در صورتى است که درخفا باشد، خاصّه در دل شب ،دور از دید مردم، در خلوت انس با پروردگار ؛ اما گریه براى اهل بیت « علیهم ‏السلام »خاصّه حضرت ابى عبداللّه الحسین سیدالشهداء « علیه‏ السلام » از شعائر دین است ؛ لذا لطف آن در آشکارا ودر بین مردم بودن مى‏باشد واین معنا از روایات وارده وسیره معصومین « علیهم ‏السلام »استفاده مى‏شود.

 

    ازحضرت صادق « علیه ‏السلام »منقول است که حضرت امام زین العابدین « علیه ‏السلام »بعد از واقعه کربلا، چهل سال برپدر بزرگوار خود گریست، ودر این مدت روزها روزه داشت وشبها به عبادت قیام داشت وغلام آن حضرت هنگام افطار آب وطعام براى آن جناب حاضر مى‏کردودر پیش آن جناب مى‏نهادوعرض مى‏کردمیل بفرمائید مولاى من! حضرت مى‏فرمود:«قُتِل ابن رسول اللّه جائعا قُتِل ابن رسول اللّه عطشانا»یعنى من جگونه آب وطعام بخورم وحال آن که پسر رسول خدا « صلى‏الله ‏علیه ‏و‏آله »را با شکم گرسنه ولب تشنه شهید کردند. واین کلمات را مکرر بیان مى‏فرمود وگریه مى‏کردتا آن که طعام وآب را با آب دیده واشگ ممزوج ومخلوط مى‏داشت وپیوسته بدین حال بود تا خداى خود را ملاقات کرد.(1)

 

    لذا فقها ومراجع عظام وعلماء وبزرگان دین همیشه سعى بر این داشته ودارند که مجلس عزادارى برپا کرده وخود در آن مجالس شرکت نموده ودر مقابل دیگران براى مصائب اهل بیت « علیهم ‏السلام »اشک ریخته وگریه کنند.

------------------------------------------------------------------------------------------------ منتهى الامال ج 1 ص