دین شناسی

رحمت واسعه
نویسنده : سیدمحسن فروغی - ساعت ۳:٥۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/٥/۱
 

                    یسم الله الرحمن الرحیم

 قال الله تبارک وتعالی فی محکم کتابه اعوذ بالله من الشیطان الرجیم «قل یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمةالله ان الله یغفر الذنوب جمیعا انه هو الغفور الرحیم »سوره زمر آیه (53) =

اللهم کن لولیک الحجةبن الحسن صلواتک علیه وعلی آبائه فی هذه الساعة وفی کل ساعة ولّیا وحافظا وقائدا وناصرا ودلیلا وعینا حتی تسکته ارضک طوعا وتمتعه فیها طویلا

خداوند انشاءالله فرج امام زمان را برما نزدیک بگرداند وما را از اعوان وانصار آن حضرت قرار بدهد صلوات جلیّ ختم کنید

     « اللهم صل علی محمد وآل محمد وعجّل فرجهم»

خداوند تبارک وتعالی می فرماید «بگو :ای بندگان من که بر خود اسراف وستم کرده اید! از رحمت خداوند نومید نشویدکه خداوند همۀ گناهان را می آمرزد ؛ زیرا اوبسیار آمرزنده ومهربان است »ودر جای دیگر می فرماید «ان ّالحسنات یذهبن السّیئات»سوره هود آیة (114)که حسنات وکارهای خداپسند موجب آمرزش

گناهان می شود ودر جای دیگر باز آمده است که نه تنها خداوند گناهان را می آمرزد بلکه گناهان را به حسنات مبدل میکند تا نامۀ اعمال آنها خالی نباشد در قرآن آمده است که «فاولئک یبدل الله سیئاتهم حسنات»سورۀ فرقان آیۀ/70

 اما نکاتی که لازم به ذکر است و نباید فراموش کرد،عبارتند از اینکه :

       اولا حق را خداوند نمی بخشد وثانیا این آیات شامل بعضی از گناهان نمی شود

بیان مطلب :

        بعضی براین باورند که حق الناس مورد آمرزش قرار نمی گیرد اما حق الله را خداوند می بخشد در حالی که این مطلب درست نیست ؛زیرا حق الله را هم خدا نمی بخشد بلکه گناهان را خداوند می آمرزد به این معنا که نماز ،از حق الله به شمار می رود حال اگر کسی توبه کرد ویا حسناتی را انجام داد که مشمول این آیۀ کریمه شد خداوند غفورورحیم  گناهان اورا می آمرزد وحتی گناهان را طبق آیۀ کریمه مبدل به حسنات می کند اما از حق خودش نمی گذرد به این معنا که هر چه نماز از او فوت شده باید همه را قضا کند. وآمرزش گناهان به این معنا نیست که دیگر تکلیف برای انجام فرائضی که از او فوت شده برداشته شود وهم چنین روزه که از حق الله به شمار می رود .پس این یک اشتباهی است که بعضی از آن غافلند وبر این باورند که حق الناس بخشیده نمی شود بلکه حق بخشیده نمی شود،چه حق الله باشد وچه حق الناس .

          بله یک فرقی بین این دو هست وآن این که در حق الله آنگونه که از روایات استفاده می شود وفقهاء ومراجع عظام حفظهم الله به آن فتوا می دهند این است که در جائی که مکلف شک داشته باشد به این که آیا نمازی از او فوت شده یا نه در موارد مشکوک تکلیف از او بر داشته شده ودر نتیجه نماز قضا به گردن او نمی باشد و در روزه که آن هم حق الله است مطلب همین گونه است ؛ اما به خلاف حق الناس که در مورد حق الناس باید احتیاط کند وآن مقداری را که در نظرش مشکوک است باید بپردازد تا یقین کند که ذمه اش بری شده است.به عنوان مثال در حق الله کسی شک دارد که آیا  یک ماه نماز از او فوت شده یا بیشتر . همان یک ماهی را که یقین دارد باید قضا کند اما اگر نمی داند که به شخصی هزار تومان بدهکار است یا بیشتر باید به مقداری که احتمال از آن بیشتر را نمی دهد بپر دازد تا مطمئن شود که دینی به گردن او باقی نمانده است .

  واما نکته دیگر این که بعضی از گناهان به قدری شدید هستند وسنگین می باشد که نه تنها حسنات آنها را از بین نمی برد بلکه آن گناهان به قدری سنگین وبزرگ هستند که حسنات را از بین می برند . به عنوان مثال اگر یک دیواری که کثیف باشد با یک رنگ پاک می شود ودیگر هیچ آثاری از آن کثافات باقی نمی ماند  اما گاهی دیوار مرطوب است ، قدرت تخریبی رطوبت به قدری زیاد است که نه تنها رنگ آن را پاک نمی کند بلکه آن رطوبت است که رنگ را هم خراب می کند اگر گچ هم باشد خراب می کتد سیمان هم همینطور و..  بعضی از گناهان به قدری قدرت تخریبی بالائی دارند که نه تنها حسنات آنها را پاک نمی کند بلکه آن گناهان، موجب از بین بردن حسنات می شوند وموجب حبط عمل  می شوتد.