دین شناسی

شرح فرازی از وصیت نامه ...قسمت 25
نویسنده : سیدمحسن فروغی - ساعت ۸:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٩/۸
 

             بسم الله الرحمن الرحیم

پیشگیرى ازفساد

      ممکن است این‏ توهم براى بعضى از افراد پیدا شود که چرادر اسلام بیش از امر بمعروف ونهی از منکر  به تذّکر اهمیت داده شده است؟

      از بیان فوق پاسخ این معنا روشن شد که : تذّکر براى پیشگیرى مى ‏باشد واین معنا که (پیشگیرى از درمان بهتر است) براى کسى پوشیده نیست.

 اگر مى ‏گذاشتند  که به دستورات اسلام ‏عمل شود وبه تذکراتى که دراسلام ‏وارد شده وسفارش شده است عمل کنند، دیگر،جزدرمواردى خاص ،نیازى به امر بمعروف و نهى از منکر نبود ؛ زیرا مؤمن که مرتکب گناه ومعصیت نمى ‏شود تا اورا امربه معروف یا نهى از منکر نمایند و تاوقتى که"مؤمن" متذّکر باشد،غافل نمى ‏شود تا شیطان اورااغوا کند، ودرنتیجه مرتکب گناه ومعصیت نمى‏ شود ونیازى به امر بمعروف ونهى از منکر ندارد .

     اما زمانى که تذّکرنباشد ،غفلت پیدا مى‏شود وزمانى که غفلت آمد، زمینه، براى وسوسه شیطان فراهم مى ‏شود وآن قدرشیطان وسوسه مى ‏کند تا او را به گناه وا دار نماید وچون غافل مى ‏باشد وتوجه به دین ومذهب ندارد وبه فکر قبر وقیامت نیست وتوجه به مسئله قبروقیامت وبهشت ودوزخ ندارد ، شیطان از این فرصت استفاده کرده و باسرعت اورااغوا مى ‏کند واورا به گناه وادار مى ‏کند ،ابتدا با وسوسه وسپس ‏که درقلب او راه یافت به او امر مى ‏کند واوراازسلک متقین خارج‏ نموده ‏و او رادرگروه فاسقین و یا مشرکین ویا منافقین ویا کافرین ...قرارداده و در نتیجه او خود، از ایادى شیطان مى ‏شود، آن وقت است که دیگر تذّکر اثر نمى ‏کند؛ زیرا تذّکر براى مؤمنین مفید است «فذّکر انّ الذکرى تنفع المؤمنین » ولذا باید به وسیله امر بمعروف ونهى از منکراوراارشاد نمود واز خلاف ومعصیت باز داشت.