دین شناسی

محاسبه نفس(2)
نویسنده : سیدمحسن فروغی - ساعت ٦:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٩/٢۸
 

حال سؤال دیگری که در این مقام ممکن است که به ذهن برسد ،با توجه به اینکه اعمال عبادی برای قرب الی الله است وحتی بدون قصد قربة آن اعمال ارزشی ندارد پس چه امری موجب دوری از پروردگار می شود؟

 جواب

گرچه اعمال عبادی ، با قصد قربة صورت می گیرد وبا این امید بنده خدا عمل را انجام

 می دهد اما تقّرب در زمانی حاصل می شود که مانعی در راه نباشد به عنوان مثال : ماشینی را در نظر گرفته که از هرجهت سالم وهیج عیب وایرادی ندارد اما یک سنگی در جلوی چرخ آن گذاشته اند با وجود چنین مانعی این ماشین حرکت نمی کند وصاحبش را به مقصد نمی رساند این نه به آن معناست که ایراد از وسیله است بلکه این مانع است که اجازه حرکت به آن ، نمی دهداگر مانع را بردارند مشکل برطرف شده وماشین حرکت کرده وصا عبش را به مقصد می رساند .

در امور عبادی هم مطلب چنین است که آن چه که مانع از تقرب می شود واجازه نمی دهد تا عابد به خدای خود نزدیک شود موانعی است که جاوی این حرکت به سوی خدا را گرفته است واگر مانعی در راه نباشد تمام اعمال عبادی انسان را به خدا وند تبارک وتعالی نزدیک می کند به گونه ای که یک ذکرخدا، موجب تقّرب می شود یک الله اکبر یک سبحان الله و....عابد را به معبود نزدیک می کند اما چه شده است که با انجام دادن تکالیف واجبو له جا آوردن کارهای مستحبی بعد از یک عمر احساس می کند که به خدای خویش نزدیک نشده است .

بعد از روشن شدن این معنا که عامل اصلی مانع است باید دید که مانع یا موانع در مقام چیست؟

شکی نیست که مانع اصلی گناه ومعصیت وسرپیچی از فرمان  اوست .